തിബത്ത് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രമായിരുന്നു/1949ഇല് ചൈനീസ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് സര്ക്കാര് തിബറ്റിനെ വിഴുങ്ങി.
ആയിരം വര്ഷത്തിനപ്പുറത്ത് ചില നൂറ്റാണ്ടുകള് മാത്രം ടിബറ്റ് ആസ്ഥാനമാക്കി ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. ശേഷം യുവാന് വംശം (ഏ ഡി പന്ത്രണ്ട്) ചൈന ഭരിക്കുമ്പ്പോള് ടിബറ്റ് ചൈന സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം മിങ്ങ് ഭരിക്കുമ്പോള് ഏ ഡി 16 നൂറ്റാണ്ടു വരെ) ടിബറ്റ് ചൈനയുടെ പ്രവിശ്യയായിരുന്നു.
അതിനും ശേഷം വന്ന ക്യുങ്ങ് ചക്രവര്ത്തിമാര് ടിബറ്റന് പ്രവിശ്യയില് ലാമമാര്ക്ക് രാഷ്ട്രീയത്തില് പങ്കുകൊള്ളാന് അവകാശം കൊടുത്തു (സ്വത്രന്ത്ര രാജ്യമോ പ്രവിശ്യയോ ആക്കിക്കൊടുത്തെന്ന് അതിനര്ത്ഥമില്ല)
1913 വരെ അങ്ങനെ തന്നെ തുടര്ന്നു. ബ്രിട്ടണ് ചൈനയില് നിന്നും സിംലാ കരാരില് ടിബറ്റിനെ ലോക്കല് ബോഡി ആക്കാന് തീരുമാനിച്ചു. ടിബറ്റിലെ ചൈനീസ് ഗവര്ണ്ണറും ചൈനീസ് രാജാവും അതിനു സമ്മതമല്ലെന്ന്
കത്തെഴുതിയതോടെ ബ്രിട്ടന് അവിടെ ഓഫീസ് സ്ഥാപിക്കുകയും ചൈനയില് നിന്നും വിട്ടുമാറാനായി ജനങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ടിബറ്റന് പ്രവിശ്യ ബുദ്ധമതം ഒഴികെ എല്ലാ മതങ്ങളും നിരോധിച്ച ഒരു ഏകമത പ്രവിശ്യയായിരുന്നു (ബ്രിട്ടീഷ് മിഷണറിമാരെ അവിടെ മതം പ്രചരിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചതിനു വധിച്ച ചരിത്രവും ഉണ്ടെന്ന് ഓര്മ്മ) അതിനാല് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണത്തില് ചേരാന് അവര്ക്ക് സമ്മതമില്ല.
പി ആര് സി ആര്മി ടിബറ്റ് കീഴടക്കി എന്നതിനെക്കാള് വീണ്ടെടുത്തു എന്നു പറയുന്നതാവും ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നു. ദുരിതപൂര്ണ്ണം തന്നെയായിരുന്നു അത്. കശ്മീരിനും സിക്കിമിനും ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുക്കുമെങ്കില് ടിബറ്റിനു ചൈനയും കൊടുക്കേണ്ടതു തന്നെ. ഒരുപക്ഷേ ഒരു ബുദ്ധമതാതിഷ്ടിത രാജ്യം എന്ന നിലയില് ഏറെ പ്രത്യേകതകളുള്ള ഒന്നായിരിക്കാം (മതാധിപത്യമുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങളോട് എനിക്കു പ്രതിപത്തി കുറവാണെങ്കിലും)
ജുനഘട്ട്, ഹൈദരാബാദ്, ജമ്മു കശ്മീര്, ത്രിപുര എന്നിവ സ്വന്തന്ത്ര രാജ്യങ്ങളായിരുന്നു. അവയ്ക്കൊന്നും ഇന്ത്യന് യൂണിയനില് ചേരാന് സമ്മതവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ടിബറ്റ് ചൈനയുടെ സ്വന്തന്ത്ര പ്രവിശ്യയായിരുന്നു, പക്ഷേ രാജ്യമായിരുന്നില്ല.
ഗവര്ണ്മന്റ് അവിടെ എന്തു ചെയ്തു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങള് നടത്തുന്നുണ്ടാവാം, ചൈനയില് ഒട്ടാകെ നടക്കുന്നുണ്ടത്, കയ്യും കണക്കുമില്ലാതെ തന്നെ.
ചൈനീസ് വിപ്ലവകാലത്ത് വിപ്ലവകാരികള് ടിബറ്റിലെ എതാണ്ട് മിക്ക വിഹാരങ്ങളും തകര്ത്തുകളഞ്ഞു. വിപ്ലവകാരികളില് ടിബറ്റന് വംശജരും ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നു താനും.
അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്നും ശ്രീ ചുള്ളിക്കാട് പരാതിപ്പെടുന്നു.
1950 മുതല് ഇരുപതു വര്ഷം അമേരിക്കന് പിന്തുണയോടെ ടിബറ്റ് സ്വാതന്ത്ര്യ ശ്രമം നടത്തിയിരുന്നു. വിപ്ലവകാലത്തും ഇക്കാലത്തും എക്സൈല് ആയവരാണ് ഭൂരിഭാഗവും. 1988 ശേഷം 2006 വരെ ഇരുനൂറുപേരോളം പലായനം ചെയ്തെന്നും 150 ഓളം പേരെ കസ്റ്റഡിയില് വച്ചെന്നും ടിബറ്റ് സ്വാതന്ത്ര്യ സംഘടനയുടെ സൈറ്റില് പറയുന്നു.
ടിബറ്റിനെ വിഘടിപ്പിക്കാന് കഴിയാവുന്നതെല്ലാം ചെയ്ത അമേരിക്കക്കുപോലും പൊതു പിന്തുണ ഇല്ലാതെ പോയതിന്റെ കാര്യം 1913 മുതല് ചൈന ഭരണം വീണ്ടെടുക്കുന്നതുവരെയുള്ള കാലത്തെ മത ഭരണം പൊതുജനത്തിനു ഗുണകരമായി ഒന്നും ചെയ്യാത്തതും ഇപ്പോള് സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം 20 മടങ്ങ് മെച്ചപ്പെട്ടെന്നതും കൊണ്ടാണെന്ന് ചൈന അവകാശപ്പെടുന്നത് വീരവാദം തന്നെയായിരിക്കണം, എന്നാല് തീവണ്ടികള് ടിബറ്റിലോടുന്നത് മതസംസ്കാരത്തെ തകര്ക്കുമെന്നും മറ്റുമതങ്ങളില് ജനങ്ങള് വിശ്വസിക്കുന്നതോ മത വിശ്വാസം ഇല്ലാതെയാകുന്നതോ നിരോധിക്കണമെന്നും ലാമ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോള് സ്ത്രീകള് സതി അനുഷ്ഠിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണു മഴ കുറയുന്നതെന്ന (ആരാണെന്നു മറന്നു പോയി, എതൊ താടിസ്വാമി) ഹിന്ദുമത്രഭ്രാന്തന്റെയും സ്ത്രീകള് മുഖപടം പൊക്കി നില്ക്കുന്നത് കണ്ടാല് ചാട്ടകൊണ്ട് അടിക്കുമെന്നു പറഞ്ഞ മുസ്ലീം മതാന്ധവിശ്വാസിയുടെയും കാപ്പിരിക്ക് ആത്മാവില്ല അതിനാല് അവനെ പീഡിപ്പിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞ ക്രിസ്തീയ പുരോഹിതന്റെയും വീക്ഷണങ്ങളോര്ത്തു പോകുന്നു.
യൂ എന് കണക്കു പ്രകാരം ലോകത്ത് 12 കോടി അഭയാര്ത്ഥികളുണ്ട്. അതില് സുഡാനികള് (50 ലക്ഷം) ആണ് ഭൂരിപക്ഷം. എട്ടു ലക്ഷം പലസ്തീനികള് ഇരുപതു ലക്ഷം ഇറാക്കികള് എന്നിങ്ങനെ പോകുന്ന കണക്കില് മൂന്നുലക്ഷം തമിഴ് ശ്രീലങ്കര്, രണ്ടു ലക്ഷം നേപ്പാളികള്, ഒന്നേമുക്കാല് ലക്ഷം ടിബറ്റന് ബുദ്ധിസ്റ്റുകള് ഒന്നരലക്ഷം ബീഹാറി ഹിന്ദുക്കള്, എന്നിവര് വാലറ്റത്തായിപ്പോയതാണ്. (റെഫ്യൂജി കണക്കുകള് യൂ എന് സ്റ്റാറ്റ് ക്വോട്ട് ചെയ്ത് വിക്കിപ്പീഡിയയില് ഉള്ളത്)
ആയിരം വര്ഷത്തിനപ്പുറത്ത് ചില നൂറ്റാണ്ടുകള് മാത്രം ടിബറ്റ് ആസ്ഥാനമാക്കി ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. ശേഷം യുവാന് വംശം (ഏ ഡി പന്ത്രണ്ട്) ചൈന ഭരിക്കുമ്പ്പോള് ടിബറ്റ് ചൈന സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം മിങ്ങ് ഭരിക്കുമ്പോള് ഏ ഡി 16 നൂറ്റാണ്ടു വരെ) ടിബറ്റ് ചൈനയുടെ പ്രവിശ്യയായിരുന്നു.
അതിനും ശേഷം വന്ന ക്യുങ്ങ് ചക്രവര്ത്തിമാര് ടിബറ്റന് പ്രവിശ്യയില് ലാമമാര്ക്ക് രാഷ്ട്രീയത്തില് പങ്കുകൊള്ളാന് അവകാശം കൊടുത്തു (സ്വത്രന്ത്ര രാജ്യമോ പ്രവിശ്യയോ ആക്കിക്കൊടുത്തെന്ന് അതിനര്ത്ഥമില്ല)
1913 വരെ അങ്ങനെ തന്നെ തുടര്ന്നു. ബ്രിട്ടണ് ചൈനയില് നിന്നും സിംലാ കരാരില് ടിബറ്റിനെ ലോക്കല് ബോഡി ആക്കാന് തീരുമാനിച്ചു. ടിബറ്റിലെ ചൈനീസ് ഗവര്ണ്ണറും ചൈനീസ് രാജാവും അതിനു സമ്മതമല്ലെന്ന്
കത്തെഴുതിയതോടെ ബ്രിട്ടന് അവിടെ ഓഫീസ് സ്ഥാപിക്കുകയും ചൈനയില് നിന്നും വിട്ടുമാറാനായി ജനങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ടിബറ്റന് പ്രവിശ്യ ബുദ്ധമതം ഒഴികെ എല്ലാ മതങ്ങളും നിരോധിച്ച ഒരു ഏകമത പ്രവിശ്യയായിരുന്നു (ബ്രിട്ടീഷ് മിഷണറിമാരെ അവിടെ മതം പ്രചരിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചതിനു വധിച്ച ചരിത്രവും ഉണ്ടെന്ന് ഓര്മ്മ) അതിനാല് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണത്തില് ചേരാന് അവര്ക്ക് സമ്മതമില്ല.
പി ആര് സി ആര്മി ടിബറ്റ് കീഴടക്കി എന്നതിനെക്കാള് വീണ്ടെടുത്തു എന്നു പറയുന്നതാവും ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നു. ദുരിതപൂര്ണ്ണം തന്നെയായിരുന്നു അത്. കശ്മീരിനും സിക്കിമിനും ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുക്കുമെങ്കില് ടിബറ്റിനു ചൈനയും കൊടുക്കേണ്ടതു തന്നെ. ഒരുപക്ഷേ ഒരു ബുദ്ധമതാതിഷ്ടിത രാജ്യം എന്ന നിലയില് ഏറെ പ്രത്യേകതകളുള്ള ഒന്നായിരിക്കാം (മതാധിപത്യമുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങളോട് എനിക്കു പ്രതിപത്തി കുറവാണെങ്കിലും)
ജുനഘട്ട്, ഹൈദരാബാദ്, ജമ്മു കശ്മീര്, ത്രിപുര എന്നിവ സ്വന്തന്ത്ര രാജ്യങ്ങളായിരുന്നു. അവയ്ക്കൊന്നും ഇന്ത്യന് യൂണിയനില് ചേരാന് സമ്മതവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ടിബറ്റ് ചൈനയുടെ സ്വന്തന്ത്ര പ്രവിശ്യയായിരുന്നു, പക്ഷേ രാജ്യമായിരുന്നില്ല.
ഗവര്ണ്മന്റ് അവിടെ എന്തു ചെയ്തു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങള് നടത്തുന്നുണ്ടാവാം, ചൈനയില് ഒട്ടാകെ നടക്കുന്നുണ്ടത്, കയ്യും കണക്കുമില്ലാതെ തന്നെ.
ചൈനീസ് വിപ്ലവകാലത്ത് വിപ്ലവകാരികള് ടിബറ്റിലെ എതാണ്ട് മിക്ക വിഹാരങ്ങളും തകര്ത്തുകളഞ്ഞു. വിപ്ലവകാരികളില് ടിബറ്റന് വംശജരും ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നു താനും.
അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്നും ശ്രീ ചുള്ളിക്കാട് പരാതിപ്പെടുന്നു.
1950 മുതല് ഇരുപതു വര്ഷം അമേരിക്കന് പിന്തുണയോടെ ടിബറ്റ് സ്വാതന്ത്ര്യ ശ്രമം നടത്തിയിരുന്നു. വിപ്ലവകാലത്തും ഇക്കാലത്തും എക്സൈല് ആയവരാണ് ഭൂരിഭാഗവും. 1988 ശേഷം 2006 വരെ ഇരുനൂറുപേരോളം പലായനം ചെയ്തെന്നും 150 ഓളം പേരെ കസ്റ്റഡിയില് വച്ചെന്നും ടിബറ്റ് സ്വാതന്ത്ര്യ സംഘടനയുടെ സൈറ്റില് പറയുന്നു.
ടിബറ്റിനെ വിഘടിപ്പിക്കാന് കഴിയാവുന്നതെല്ലാം ചെയ്ത അമേരിക്കക്കുപോലും പൊതു പിന്തുണ ഇല്ലാതെ പോയതിന്റെ കാര്യം 1913 മുതല് ചൈന ഭരണം വീണ്ടെടുക്കുന്നതുവരെയുള്ള കാലത്തെ മത ഭരണം പൊതുജനത്തിനു ഗുണകരമായി ഒന്നും ചെയ്യാത്തതും ഇപ്പോള് സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം 20 മടങ്ങ് മെച്ചപ്പെട്ടെന്നതും കൊണ്ടാണെന്ന് ചൈന അവകാശപ്പെടുന്നത് വീരവാദം തന്നെയായിരിക്കണം, എന്നാല് തീവണ്ടികള് ടിബറ്റിലോടുന്നത് മതസംസ്കാരത്തെ തകര്ക്കുമെന്നും മറ്റുമതങ്ങളില് ജനങ്ങള് വിശ്വസിക്കുന്നതോ മത വിശ്വാസം ഇല്ലാതെയാകുന്നതോ നിരോധിക്കണമെന്നും ലാമ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോള് സ്ത്രീകള് സതി അനുഷ്ഠിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണു മഴ കുറയുന്നതെന്ന (ആരാണെന്നു മറന്നു പോയി, എതൊ താടിസ്വാമി) ഹിന്ദുമത്രഭ്രാന്തന്റെയും സ്ത്രീകള് മുഖപടം പൊക്കി നില്ക്കുന്നത് കണ്ടാല് ചാട്ടകൊണ്ട് അടിക്കുമെന്നു പറഞ്ഞ മുസ്ലീം മതാന്ധവിശ്വാസിയുടെയും കാപ്പിരിക്ക് ആത്മാവില്ല അതിനാല് അവനെ പീഡിപ്പിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞ ക്രിസ്തീയ പുരോഹിതന്റെയും വീക്ഷണങ്ങളോര്ത്തു പോകുന്നു.
യൂ എന് കണക്കു പ്രകാരം ലോകത്ത് 12 കോടി അഭയാര്ത്ഥികളുണ്ട്. അതില് സുഡാനികള് (50 ലക്ഷം) ആണ് ഭൂരിപക്ഷം. എട്ടു ലക്ഷം പലസ്തീനികള് ഇരുപതു ലക്ഷം ഇറാക്കികള് എന്നിങ്ങനെ പോകുന്ന കണക്കില് മൂന്നുലക്ഷം തമിഴ് ശ്രീലങ്കര്, രണ്ടു ലക്ഷം നേപ്പാളികള്, ഒന്നേമുക്കാല് ലക്ഷം ടിബറ്റന് ബുദ്ധിസ്റ്റുകള് ഒന്നരലക്ഷം ബീഹാറി ഹിന്ദുക്കള്, എന്നിവര് വാലറ്റത്തായിപ്പോയതാണ്. (റെഫ്യൂജി കണക്കുകള് യൂ എന് സ്റ്റാറ്റ് ക്വോട്ട് ചെയ്ത് വിക്കിപ്പീഡിയയില് ഉള്ളത്)
No comments:
Post a Comment